Województwo Mazowieckie
Lokalizacja Nazwa Zdjęcie Pozostałe Informacje
Radom Pomnik Czynu Legionów Pomnik Czynu Legionów zajmuje centralne miejsce radomskiego rynku. Pierwszy raz pomnik został wystawiony w 1930 roku. W 1940 roku, podczas niemieckiej okupacji został zburzony. Pomnik ponownie stanął na rynku w 1998 roku - w 80 rocznicę odzyskania przez Polskę niepodległości.
Szydłowiec Pomnik Tadeusza Kościuszki Pomnik Tadeusza Kościuszki w Szydłowcu- najstarszy, zachowany w pierwotnym miejscu pomnik w Szydłowcu. Znajduje się po południowej części Rynku Wielkiego, w Skwerze Rynkowym. Inicjatywa budowy pomnika narodziła się już 24 listopada 1918 roku, wnioskodawcą budowy był radny Czesław Antecki. Pomnik został wzniesiony w 1923 roku dzięki fundacji zarządu miasta i kosztował 30 mln marek polskich. Projekt posągu wykonał warszawski architekt - A. Karczewski. Autor projektu po odsłonięciu pomnika stwierdził, że jego projekt został: "Najokropniej wykoszlawiony".
W 1995 roku wpisany został do rejestru zabytków województwa radomskiego. Pomnik odrestaurowano w 2001 roku. Pod pomnikiem odbywają się uroczystości państwowe i patriotyczne. Na kolumnie znajduje się płyta w kształcie rozciągniętego krzyża z napisem "Naczelnikowi Narodu Polskiemu Tadeuszowi Kościuszce Szydłowianie 1920 r."
Warszawa Pomnik „Barykada Września” Zbudowany 1979 w 40. rocznicę obrony Warszawy na południe od skrzyżowania ul. Grójeckiej z ulicami Stefana Banacha i Bitwy Warszawskiej 1920 r., na wprost wylotu ul. Opaczewskiej według projektu prof. Juliana Pałki.
Wykonany z surowego betonu monolitycznego w postaci trzech brył ustawionych w poprzek ul. Grójeckiej w miejscu historycznej barykady. Bryły tworzą olbrzymie cyfry odpowiadające datom: po lewej 8.IX – data budowy barykady, po środku 1939 – rok obrony Warszawy, po prawej 27. IX – data zawieszenia broni. Dwie boczne bryły są ustawione równolegle do osi ul. Grójeckiej, środkowa bryła - prostopadle do osi. Pomnik jest skierowany na południe i jest widoczny zwłaszcza dla kierowców wjeżdżających ulicą Grójecką do Warszawy. Na pomniku, szczególnie na jego środkowej części, umieszczono ponad 40 tablic pamiątkowych, nie przewidzianych w projekcie.
Warszawa Popiersie Piotra Wysockiego Popiersie Piotra Wysockiego - pomnik w Warszawie, znajdujący się obecnie w Łazienkach przy budynku Podchorążówki. Popiersie zostało wykonane 1893 roku przez rzeźbiarza Aleksandra Żurakowskiego i upamiętnia Piotra Wysockiego, jednego z bohaterów Powstania listopadowego. Rzeźba ta do 1939 roku stała na terenie koszar Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej, jednak zaginęła w czasie wojny. Po wojnie poszukiwania jej podjęło wojsko, ale i sam autor rzeźby, pełniący obowiązki konserwatora rzeźby zabytkowej w powojennej Warszawie. W połowie 1978 roku rzeźba ta została odnaleziona zamurowana w jednej z grot dawnego parku na Książęcem na tyłach Muzeum Narodowego przez kuratora Łazienek Marka Kwiatkowskiego, który wraz z ekipą telewizyjną poszukiwał groty z XVIII wieku. Po odnalezieniu rzeźba została przekazana Muzeum Wojska Polskiego, gdzie była eksponowana w dolnej części ogrodu. Stamtąd została przeniesiona w obecne miejsce w sąsiedztwie gmachu Wielkiej Oficyny - Podchorążówki, gdzie wykładał Piotr Wysocki i gdzie zaczął się pod jego wodzą zryw narodowy 1830 roku. Brązowa rzeźba, odsłonięta uroczyście w Łazienkach w 150 rocznicę wybuchu Powstania Listopadowego - 29 listopada 1980 r., stoi obecnie na granitowym postumencie z datami 1830–1930.
Warszawa Popiersie Generała Józefa Bema Popiersie Generała Józefa Bema znajduje się w Łazienkach. Pomnik został odsłonięty 19 marca 1927 r. na dziedzińcu 1. Dywizjonu.,  Autorem popiersia jest Bogdana Święcickiego. Stoi do dziś przed budynkiem dawnych koszar na terenie wojskowym.
Warszawa Pomnik Bitwy o Monte Cassino
Pomnik Bitwy o Monte Cassino – pomnik w Warszawie w dzielnicy Śródmieście, zlokalizowany na skwerze pomiędzy ul. gen. Andersa a bramą Ogrodu Krasińskich na osi wejścia do Państwowego Muzeum Archeologicznego w warszawskim Arsenale. W grudniu 1994 Społeczny Komitet Budowy Pomnika Bitwy o Monte Cassino w Warszawie otrzymał lokalizację pomnika w jego obecnym miejscu. W czerwcu 1995 SARP ogłosił konkurs na pomnik upamiętniający bitwę pod Monte Cassino. Pomnik sfinansowany został ze składek weteranów 2 korpusu i dotacji licznych instytucji. Odsłonięty został 30 maja 1999 na skwerze przy Ogrodzie Krasińskich przez Irenę Anders w asyście Kompanii Reprezentacyjnej Wojska Polskiego, w ramach obchodów 55 rocznicy bitwy. W czasie ceremonii Prezydenta RP reprezentował p.o. Szefa Kancelarii Prezydenta RP Ryszard Kalisz.
Projekt pomnika wykonali: rzeźbiarz Kazimierz Gustaw Zemła i architekt Wojciech Zabłocki. Wykonany jest z żelbetu pokrytego białym marmurem Bianco Carrara, a masa jego wyniosła 220 ton. Aby ustabilizować grunt pod 70-tonową kolumnę stanowiącą najwyższy element kompozycji, wbito w ziemię 6-metrowe pale.
Pomnik przedstawia bezgłową Nike ze śladami walki i okaleczenia, w formie 12-metrowej kolumny. W podstawie pomnika widać wzgórze przykryte całunem, postać Matki Boskiej i porozrzucane hełmy. Na 2-metrowym cokole umieszczono też urnę z prochami bohaterów umieszczoną pod całunem, na której widnieje Krzyż Monte Cassino. Oprócz tego na cokole wyrzeźbiono godła 5 polskich jednostek, które brały udział w bitwie.
Warszawa Głaz - pamiątka Powstania Listopadowego Głaz znajduje się w Ogrodzie Krasińskich przy ul. Andersa. Napis na głazie głosi : "ROKU 1830 DNA 29 LISTOPADA O GODZINIE WIECZORNEJ CZĘŚĆ BATALJONU PUŁKU 4 GO PIECHOTY LINIOWEJ STOCZYŁA TU ZWYCIĘSKĄ WALKĘ Z BATALIONEM GWARDII ROSYJSKIEJ PRZECHYLAJĄC NAÓWCZAS SZALE POWSTANIA NARODOWEGO"
POWSTANIA NARODOWEGO"
Warszawa

Pomnik Bohaterów Getta w Warszawie

Pomnik Bohaterów Getta w Warszawie to pomnik poświęcony bohaterom getta warszawskiego na miejscu pierwszego starcia bojówek żydowskich z hitlerowcami w czasie powstania w getcie w 1943. Miało to miejsce na placu pomiędzy ulicami Anielewicza, Karmelicką, Lewartowskiego i Zamenhofa. Dziś jest to pl. Bohaterów Getta.

Historia miejsca 
Przed wojną na środku obecnego placu stały zabudowania Koszar Artylerii Konnej, tzw. koszary wołyńskie, zbudowane w latach 1784-1788. Od zaborów do czasów II wojny światowe mieściło się tam więzienie wojskowe. W czasie wojny w budynkach tych swoją ostatnią siedzibę miał Judenrat warszawskiego getta.

Pierwszy pomnik   
Pierwszy pomnik z 1946 Decyzję o budowie pomnika podjął Centralny Komitet Żydów w Polsce mający wówczas swoją siedzibę w Lublinie. W 1946 zwrócono się do inż. Leona Suzina z prośbą o wykonanie projektu architektonicznego. 16 kwietnia 1946 odsłonięto pierwszy pomnik.Była to tablica w kształcie koła, na której wycięty był liść palmowy - symbol męczeństwa - oraz hebrajska litera „B” (Berejszys). Oprócz tego umieszczono tam napis w językach polskim, hebrajskim i jidysz: "Tym, którzy polegli w bezprzykładnej bohaterskiej walce o Godność i Wolność narodu żydowskiego, o Wolną Polskę, o wyzwolenie człowieka - Żydzi Polscy". Tablicę otacza kamienne obrzeże z czerwonego piaskowca. Kolor kamienia i wysypane wokół fragmenty cegieł symbolizowały krew przelaną w walce. Bardzo szybko podjęto decyzję o budowie w pobliżu drugiego pomnika.

Drugi pomnik 
W lipcu 1946 utworzono Komisję Budowy Pomnika, w skład której weszli: Adolf Berman, Icchak Cukierman i Bernard Falk. Wykonanie projektu zlecono rzeźbiarzowi Natanowi Rappaportowi. Prace rozpoczęto w 1947. Budowę prowadziła firma budowlana Mariana Pliszczyńskiego. Firma "inż J. Fedorowicz" wykonała prace kamieniarskie, a odlewem rzeźby zajęła się paryska gisernia Eugene Didier’a.

Odsłonięcie nastąpiło 19 kwietnia 1948 w piątą rocznicę wybuchu powstania w getcie warszawskim. Wybudowano go za pieniądze pochodzące ze składek organizacji żydowskich. Pomnik ma 11 metrów wysokości. To bryła umieszczona we wschodniej części placu obejmująca rzeźbę i płaskorzeźbę, cokół i stylizowane menory. Od strony zachodniej widać spiżową rzeźbę mężczyzn, kobiet i dzieci zatytułowaną "Walka". Symbolizuje ona bohaterski zryw powstańców. Postacie trzymają w dłoniach butelki z benzyną, pistolety i granaty. Kamienna płaskorzeźba od strony wschodniej ukazuje cierpienia i męczeństwo kobiet, niewinnych dzieci i starców. Nosi ona tytuł "Pochód na zagładę". Kamienną płytę przed pomnikiem zdobią dwie wykonane menory z brązu. Na pomniku jest także napis w języku polskim, jidysz i hebrajskim: "Naród żydowski swym bojownikom i męczennikom".
Pomnik obłożony jest płytami z grubo szlifowanego labradorytu pochodzącego ze szwedzkich kamieniołomów w Hunnebostrand. Kamień zamówił tam minister gospodarki III Rzeszy Albert Speer w 1942 jako materiał pod przyszłe pomniki zwycięstwa Hitlera.
Warszawa

Pomnik Bohaterów Warszawy

 Warszawska Nike - pomnik Bohaterów Warszawy 1939-45, znajdujący się obecnie przy Trasie W-Z w Warszawie.
30 lipca 1956 roku Stołeczna Rada Narodowa podjęła decyzję o budowie w stolicy Pomnika Bohaterów Warszawy i w następnych latach rozpisywane były kolejne konkursy, wzbudzając liczne spory i dyskusje.
Pomnik przedstawia boginię zwycięstwa Nike jako symbol walczącej Warszawy. Został zaprojektowany przez Mariana Koniecznego i odsłonięty 20 lipca 1964 roku na Placu Teatralnym, przed Teatrem Wielkim (w miejscu gdzie obecnie znajduje się odbudowany gmach Pałacu Jabłonowskich).
14 listopada 1995 roku pomnik został zdjęty z cokołu i umieszczony tymczasowo na zapleczu budowy Pałacu Jabłonowskich. 15 grudnia 1997 umieszczono rzeźbę na nowym cokole o wysokości 14 metrów, przy Trasie W-Z.
Warszawa Pomnik "Chwała Saperom" Pomnik Chwała Saperom - pomnik, znajdujący się w Parku Kultury i Wypoczynku im. Edwarda Rydza Śmigłego w Warszawie (poprzednia nazwa: im. Bolesława Prusa), tuż przy ruchliwej Wisłostradzie. Pomnik odsłonięto tuż przed trzydziestą rocznicą zakończenia II wojny światowej - 8 maja 1975 r. Jego autorem jest Stanisław Kulon.
Składa się z trzech części:
monumentu symbolizującego eksplozję miny (sześć siedemnastometrowych pylonów ustawionych w okrąg) i postać sapera rozbrajającego minę, tablicy wmurowanej w przejście podziemne pod Wisłostradą, żelbetonowego słupa wbitego w dno rzeki, przy wejściu do portu czerniakowskiego. Na słupie znajdują się postaci trzech żołnierzy wbijających pal.  Treść napisu na pomniku: Wolna Warszawa nigdy nie zapomni tych, którzy trudem swym i krwią pierwsi rozpoczęli dzieło jej odbudowy (z rozkazu Naczelnego Dowódcy WP nr 39 z 14 III 1945 roku). Obok powyższego napisu znajdują się tablice z nazwiskami i numerami jednostek poległych saperów. Na pylonach znajdują się płaskorzeźby (18 sztuk) opisujące ciężką pracę saperów podczas odbudowy kraju i stolicy (rozminowywanie, budowę mostów, itp.).
Pomiędzy głównym monumentem a palem umieszczona jest płyta upamiętniająca desant żołnierzy Trzeciej Dywizji I Armii WP, śpieszących na pomoc walczącym powstańcom warszawskim. Pomnik odlany został w Zakładach Mechanicznych im. Marcelego Nowotki w Warszawie.
Warszawa Pomnik Czynu Zbrojnego Polonii Amerykańskiej Pomnik Czynu Zbrojnego Polonii Amerykańskiej (nazywany także pomnikiem Hallerczyków) - pomnik w Warszawie na Żoliborzu w pasie zieleni alei Wojska Polskiego, przy placu Grunwaldzkim. Pomnik ten upamiętnia udział Polonii amerykańskiej w odzyskaniu przez Polskę niepodległości. Polonia amerykańska z USA i Kanady dostarczyła 20 000 ochotników do Błękitnej Armii gen. Hallera, z czego ok. 14,5 tysiąca wróciło do Ameryki po zakończeniu walk. W maju 1921 powołane zostało Stowarzyszenie Weteranów Armii Polskiej w Ameryce (SWAP), które było inicjatorem wzniesienia tego pomnika.
14 sierpnia 1998 roku, w przeddzień święta Wojska Polskiego i rocznicy bitwy warszawskiej, odsłonięty i poświęcony został w Warszawie pomnik Czynu Zbrojnego Polonii Amerykańskiej. Pomnik powstał z inicjatywy Stowarzyszenia Weteranów Armii Polskiej w Ameryce oraz Stowarzyszenie Tradycji Oręża Polskiego im. Józefa Piłsudskiego w Warszawie (STOP). W komitecie budowy znaleźli się ze strony STOP gen. bryg. Kazimierz Bogdanowicz, płk dr Zbigniew Kumoś, płk Józef Matysiewicz i Krzysztof Grabiec, ze strony SWAP Hieronim Wyszyński, Witold Knapczyk, Eugeniusz Witt i Kazimierz Rasiej. Autorami pomnika byli mgr inż. arch. Baltazar Brukalski (BPK "Stolica" Warszawa) oraz autorem rzeźby Andrzej Pityński z Nowego Jorku (Atelier Jonson New Jersey). Przekazanie pomnika władzom Warszawy miało miejsce 7 listopada 2002 roku.
Na jednej z tablic na cokole pomnika znalazła się inskrypcja:
„ Na chwałę czynu zbrojnego Polonii Amerykańskiej w okresie I wojny światowej i jej wkład w dzieło odzyskania niepodległości Polski po 123 latach niewoli pomnik ten ofiaruje narodowi polskiemu Stowarzyszenie Weteranów Armii Polskiej w Ameryce i Polonia Amerykańska.”
Warszawa Grób Nieznanego Żołnierza  Grób Nieznanego Żołnierza w Warszawie – grób-pomnik na placu marszałka Józefa Piłsudskiego w Warszawie. Ideą warszawskiego Grobu Nieznanego Żołnierza jest uczczenia pamięci poległych w walce o niepodległość. Grób zaliczany jest do narodowych imponderabiliów, symbolizujących największe poświęcenie. Pomysł oddania hołdu poległym w walkach nieznanym żołnierzom narodził się bezpośrednio po I wojnie światowej we Francji. Pierwszy na świecie Grób Nieznanego Żołnierza powstał w Paryżu w 1920. Upamiętnia on 1 500 tys żołnierzy poległych w latach 1914–1918. Równolegle z Francją utworzenie miejsca hołdu bezimiennym żołnierzom miało miejsce w Wielkiej Brytanii. W Polsce pierwsze inicjatywy mające na celu stworzenie miejsca upamiętniającego poległych miały miejsce w 1921. Grób Nieznanego Żołnierza w Warszawie powstał jednak ostatecznie w 1925 pod kolumnadą Pałacu Saskiego. 2 listopada tego roku do grobu złożono zwłoki bezimiennego żołnierza, sprowadzone podczas specjalnej ceremonii ze Lwowa. Pod koniec II wojny światowej grób uległ poważnemu uszkodzeniu w wyniku wysadzenia w powietrze, wkrótce został odbudowany i ponownie odsłonięty w 1946. Obecnie stanowi trójarkadowy fragment ocalałej kolumnady Pałacu Saskiego. W latach 1990–1991 wystrój grobu częściowo zmieniono.
Przy Grobie Nieznanego Żołnierza w Warszawie płonie wieczny znicz i służbę pełni warta honorowa z Batalionu Reprezentacyjnego Wojska Polskiego, a w święta państwowe odbywa się jej uroczysta zmiana z udziałem najwyższych władz państwa.
Warszawa Pomnik Jana III Sobieskiego Pomnik Jana III Sobieskiego w Warszawie – rzeźba dłuta Franciszka Pincka umieszczona naprzeciwko Pałacu Łazienkowskiego, na ulicy Agrykoli, zaprojektowana przez Andre Le Bruna. Wykonanie pomnika zlecił Stanisław August Poniatowski, by w ten sposób uczcić wodza bitwy wiedeńskiej. Wzorem dla Le Bruna był barokowy pomnik przedstawiający Jana III Sobieskiego na koniu, znajdujący się w apartamentach królewskich pałacu w Wilanowie. Duży blok szydłowieckiego piaskowca, z którego rzeźbę wykuto, czekał przygotowany od kilkudziesięciu lat. Monument ma wysokość ok. 4 metrów i ustawiony jest na moście, który został przebudowany według projektu Dominika Merliniego; dodano dwa przęsła i segment z arkadą. Pomnik składa się z trzech części; główna, środkowa to król na koniu w zbroi rycerskiej i hełmie z pióropuszem tratujący pokonanych tureckich żołnierzy. Po bokach znajdują się tarcze z inskrypcjami w dwóch językach: po polsku i łacinie. Wsparte są na zdobycznej broni tureckiej. Odsłonięcie pomnika odbyło się 14 września 1788, 105 lat po zwycięskiej odsieczy wiedeńskiej. Most i pomnik są dobrze widoczne z okien rezydencji królewskiej i stanowią północne zwieńczenie kompozycji przestrzennej Łazienek. Pomnik przetrwał obie wojny światowe, zagładę Warszawy, pożar Łazienek. W 1947 przeszedł gruntowną renowację. W 1999 został częściowo zdewastowany przez wandala; trzeba było odrestaurować urwaną rękę Turka i zniszczone napisy. W 2001 znowu wymagał renowacji, tym razem wichura, która przeszła nad Warszawą, strąciła głowę króla do kanału zasilającego staw.
Warszawa Kopiec Powstania Warszawskiego Kopiec Powstania Warszawskiego usytuowany jest po południowej stronie ulicy Bartyckiej. Dawniej na mapach opisany jako Kopiec Czerniakowski. Uchwałą Rady miasta stołecznego Warszawy z 24 marca 2004 r. nazwany Kopcem Powstania Warszawskiego. Obiekt ten znajduje się na Czerniakowie w warszawskiej dzielnicy Mokotów. Usypany z gruzów zniszczonych w 1944 r. dzielnic Warszawy. Przez wiele lat kopiec był zapomniany i zaniedbywany. W roku 2004 z okazji 60. rocznicy wybuchu Powstania Warszawskiego uporządkowano szczyt kopca i zbudowano schody umożliwiające wygodne dojście od ul. Bartyckiej. Ze szczytu kopca można podziwiać panoramę Warszawy. Na wyłożonej kostką płaszczyźnie zainstalowany jest kilkumetrowej wysokości symbol Polski Podziemnej, zaprojektowany przez żołnierza Armii Krajowej, płk inż. architekt Eugeniusza Ajewskiego ps. "Kotwa". Po obu stronach monumentu umieszczono 2 tablice pamiątkowe. Pierwsza poświęcona jest pamięci mieszkańców Warszawy i żołnierzy AK, poległych w latach 1939-1940, druga, twórcy monumentu.
Warszawa Pomnik Kościuszkowców Pomnik Kościuszkowców – pomnik upamiętniający próby niesienia pomocy powstaniu warszawskiemu podejmowane przez żołnierzy 1 Warszawskiej Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki. Zlokalizowany jest u zbiegu ulic Wybrzeże Helskie i Okrzei przy wlocie do Portu Praskiego w dzielnicy Praga Północ w Warszawie, w pobliżu dawnego gmachu komory wodnej nad Wisłą.
14 września 1944 oddziały polsko-radzieckie zajęły Pragę, uwalniając od Niemców prawobrzeżną część miasta, gdy tymczasem od 1 sierpnia trwało powstanie warszawskie w lewobrzeżnej części Warszawy. We wrześniu podjęto zakończone niepowodzeniem próby przepraw przez Wisłę w rejonie przyczółka czerniakowskiego i na Kępie Potockiej. Wiosną 1979 ogłoszono konkurs na projekt pomnika pod hasłem "... ale najpiękniejszy jest naszej Wisły brzeg", gdzie spośród 30 zgłoszonych prac wybrano projekt Andrzeja Kastena. Pomnik stanąć miał w 1980, jednak plany te pokrzyżował zryw "Solidarności" i stan wojenny. Z inicjatywy Związku Kombatantów WP i Klubu Kościuszkowca do prac przystąpiono w październiku 1983. Wykonano nasyp ziemny dla wyeksponowania 12-metrowej, 48-tonowej rzeźby Andrzeja Kastena odlanej w brązie w Zakładach Mechanicznych im. Marcelego Nowotki. Rzeźba przedstawia żołnierza rozpaczliwie wyciągającego rękę w stronę lewobrzeżnej Warszawy, z zabudowaniami Starej Pragi w tle.
Całość kompozycji przekroczyła wysokość 16 metrów, a rozległy plac wyłożony kamiennymi płytami obsadzony został zielenią. Ustawiono na nim ozdobne latarnie wg projektu B. Chylińskiego. W pracach przy budowie monumentu brały udział liczne warszawskie przedsiębiorstwa oraz żołnierze Ludowego Wojska Polskiego. Odsłonięcie pomnika nastąpiło 17 stycznia 1985 w rocznicę wyzwolenia Warszawy.
Warszawa Pomnik Lotnika Pomnik Lotnika (oryg. nazwa "Pomnik Lotników") – pomnik znajdujący się na skrzyżowaniu alei Żwirki i Wigury z ulicą Wawelską w Warszawie.
Jest to pomnik polskich lotników walczących podczas I wojny światowej. Zaprojektował go w 1923 r. Edward Wittig. Model pomnika wystawiono w 1929 r. na Powszechnej Wystawie Krajowej w Poznaniu. Przedwojennego odsłonięcia dokonano 11 listopada 1932. Pomnik ten był pierwszym w Europie pomnikiem poświęconym lotnictwu.
Do 1944 stał na placu Unii Lubelskiej. Jedną z kotwic narysował Jan Gut, kotwicę po przeciwnej stronie Jan Bytnar "Rudy". Używając do tego specjalnie skonstruowanego przez Rudego wiecznego pióra, uzyskali bardzo trwały napis - był widoczny jeszcze przez kilka lat po wojnie. Pomnik zniszczony przez niemieckich hitlerowców po upadku powstania warszawskiego, został zrekonstruowany przez Alfreda Jesiona. Ponownego odsłonięcia dokonano 9 września 1967 w nowej lokalizacji (skrzyżowanie ulic Żwirki i Wigury z Wawelską). Szczątki oryginalnego cokołu Pomnika Lotnika zostały porzucone w Parku im. płk. Jana Szypowskiego „Leśnika” przy ul. Kwatery Głównej na Grochowie, gdzie leżą do dziś.
Warszawa Pomnik Lotników Polskich Pomnik Lotników Polskich poległych w II wojnie światowej - pomnik znajdujący się na Polu Mokotowskim przy Trasie Łazienkowskiej w Warszawie. Autorem pomnika jest Marek Roger Dziewulski i jego ojciec Tadeusz Antoni Dziewulski, były pilot 315 Dywizjonu Dęblińskiego.

Uroczyste odsłonięcie nastąpiło 27 sierpnia 2003 przez prezydenta RP Aleksandra Kwaśniewskiego
Warszawa Pomnik Małego Powstańca Pomnik Małego Powstańca – pomnik na ulicy Podwale, przy Murach Obronnych. Upamiętnia on najmłodszych uczestników powstania warszawskiego w 1944 roku. Został zaprojektowany przez Jerzego Jarnuszkiewicza.
Odsłonięcia pomnika dokonano 1 października 1983.
Warszawa Pomnik Poległym i Pomordowanym na Wschodzie
Pomnik Poległym i Pomordowanym na Wschodzie w Warszawie - monumentalny pomnik autorstwa Maksymiliana Biskupskiego odsłonięty 17 września 1995 roku. Znajduje się u zbiegu ulic Muranowskiej i gen. Władysława Andersa w Warszawie.
Przedstawia stos krzyży na wagonie kolejowym bez ścian który ustawiony jest na torach, a na każdym podkładzie szyn widnieje nazwa miejscowości znanych z kaźni narodu polskiego w ZSRR. Został on wybudowany ku czci Polakom Poległym i Pomordowanym na Wschodzie, a więc w szczególności wywiezionych do łagrów na Syberii oraz ofiarom zbrodni katyńskiej. Pomnikiem w szczególności opiekują się członkowie Stowarzyszenia Rodzin Katyńskich i organizacji kombatanckich.
Warszawa Pomnik Powstania Warszawskiego 1944  Pomnik Powstania Warszawskiego 1944 - wybudowany w 1989 r. monumentalny pomnik ku czci bohaterów powstania warszawskiego zlokalizowany na wschodniej stronie Placu Krasińskich. Jego budowę poprzedziła zbiórka pieniędzy i surowców potrzebnych do wykonania monumentu. Pomnik tworzą postacie powstańców. Część z nich wchodzi do kanału (nawiązanie do ewakuacji Starówki), a część spod wielkiego pylonu. Tłem pomnika jest Gmach Sądu Najwyższego Rzeczypospolitej Polskiej.
Warszawa Husarz Polski Pomnik znajduje się na terenie Warszawskiej Cytadeli. Aktu odsłonięcia pomnika "Husarz Polski" dokonano 12 września 2005 r., w 322. rocznicę wiktorii wiedeńskiej, z okazji Święta Wojsk Lądowych, w obecności: przedstawicieli Kancelarii Prezydenta, Sejmu i Senatu Rzeczypospolitej Polskiej, Ministerstwa Obrony Narodowej, Sztabu Generalnego Wojska Polskiego zaproszonych gości z kraju i z zagranicy, kombatantów, byłych żołnierzy zawodowych oraz kadry i pracowników wojska. Odsłonięcie Pomnika "Husarz Polski" dokonali Minister Obrony Narodowej Jerzy Szmajdziński, gen. bryg. w st. spocz. Michał Gutowski, Dowódca Wojsk Lądowych gen. broni Edward Pietrzyk.
Warszawa Pomnik Żołnierza 1 Armii Wojska Polskiego
Pomnik Żołnierza 1 Armii Wojska Polskiego, nazywany także Pomnikiem Żołnierzy 1 Armii WP lub Pomnikiem Żołnierza – pomnik w Warszawie przy ul. gen. Andersa na Muranowie w dzielnicy Śródmieście.
Konkurs na projekt pomnika rozpisano w 1959 roku, lecz nie wyłoniono zwycięzcy i nie przyznano pierwszej nagrody. Marszałek Marian Spychalski zlecił wykonanie pomnika Xaweremu Dunikowskiemu. W latach 1962-1963 Dunikowski opracował projekt pomnika, który został zrealizowany przy współpracy Józefa Galicy, Józefa Potępy, Jerzego Beresia oraz, odpowiedzialnego za cokół i otoczenie pomnika, Leona Marka Suzina. Dzieło Dunikowskiego pozostało niedopracowane z powodu postępującej choroby artysty. Było to jego ostanie dzieło przed śmiercią w 1964 roku. Odsłonięcie pomnika miało miejsce 12 października 1963 roku w 20 rocznicę bitwy pod Lenino. Rzeźba o wysokości 8 metrów wykonana w granicie przedstawia żołnierza LWP w mundurze i hełmie na głowie, z pistoletem maszynowym na piersi. Na cokole pomnika znalazł się napis: 1943 – Lenino, Warszawa, Kołobrzeg, Berlin – 1945 opisujący szlak bojowy żołnierzy 1 Armii Wojska Polskiego.
Warszawa Pomnik Bitwy pod Olszynką Grochowską
Pomnik Bitwy Grochowskiej – pomnik a zarazem wspólna mogiła uczestników bitwy o Olszynkę Grochowską z 25 lutego 1831 roku. Znajduje się w Warszawie w dzielnicy Praga Południe - u zbiegu ulic Szerokiej i Traczy (na skraju rezerwatu przyrody Olszynka Grochowska).
W 1916 Towarzystwo Przyjaciół Grochowa postawiło na jednej z wydm drewniany krzyż upamiętniający bohaterów bitwy. W setną rocznicę zmagań krzyż wymieniono na metalowy oraz złożono akt erekcyjny budowy mauzoleum.
W roku 1936 w toku prac melioracyjnych znaleziono resztki broni, skrawki umundurowania oraz kości poległych w walce. Szczątki te złożono w krypcie zbudowanej przy krzyżu. Na krypcie znajduje się tablica ze słowami nawiązującymi do pomnika bohaterów bitwy pod Termopilami:
„Przechodniu powiedz współbraciom,
Że walczyliśmy mężnie i umierali bez trwogi
Ale z troską w sercu o losy Polski,
O losy przyszłych pokoleń, o Wasze losy”
Aleja Chwały
Wzdłuż ul. Traczy, prowadzącej z Kawęczyna do powstańczej mogiły w ostatnich latach powstaje Aleja Chwały w postaci głazów z tablicami pamiątkowymi. Pierwsze kamienie położono w 1999. Dotychczas odsłonięto 31 tablic poświęconych pamięci uczestników Powstania Listopadowego.